در مظلومیت فاطمه همین بس که دردش را فراق پدر گفتند وپهلوی شکسته٬ مصیبت فاطمه را اینها خواندن خود داغ دیگری است.

فاطمه آ٬تو مادر محمدی..همان محمدی که در شش سالگی نه پدر داشت نه مادر...

تو مادر حسنی٬همان حسنی که از پس آن همه خدعه و نیرنگ از پس آن همه غربت و تنهایی برآمد.

تو مادر حسینی٬همان حسینی که زیر بار ظلم نرفت.. راستی ...نمی دانم چرا همه تنها این رامی گویند که حسین کشته شد تا زیر بار ظلم نرود..حسین را عطش آب هم نکشت....حسین را عطش دین بود که کشت...این دین نوپا سخت تشنه بود.... حسین کشته شد چون دیگر دین خدا سیراب نمی شد مگر با خون خدا

تو را هم سوز همین عطشی که درست بعد از وفات پدرت دامن دین خدا را گرفت کشت..

تو مادر زینبی٬همان زینبی که صلابت روحش را وامدار توست ٬آنگاه که پس از قربانی شدن حسین جز زیبایی را نمی بیند....تو بودی که به زینب آموختی چگونه در پس پرده های سیاهی زیبایی را یافته و مست تجلیات آن شود...تو به زینب خوب آموختی که چگونه داغ عزیز را تاب آورد...حال چطور است که خودت از داغ پدر پرپر می شوی...!!!

دستهای کوچک تو مرهم زخمهای رسول خدا بود٬ آنگاه که خاکستر بر سرش می ریختند٬ آنگاه که سنگسارش می کردند٬آنگاه که.........

حال چطور می شود که همان فاطمه را تنها ٬پهلوی شکسته اش پرپر کند؟! تو پرپر شدی چون به چشم خود دیدی که پهلوی دین را می شکنند و نه کلام تو ٬نه خطبه های غرای تو ونه دیگر ضجه ها و ناله هایت خفتگان رابیدار نمی کند.

فاطمه٬ اگر محمد(ص) و علی(ع) دو پدر امت بودند تو یگانه مادر امتی ...

مگر در نظر مادر دشوار تر از مصیبت فرزند هم هست؟؟

درد تو تنها درد غربت آن دوازده جام نور نبود...درد تو تنها درد غربت علی و حسن و حسین و فرزندانش نبود.  درد تو تنها درد غربت در غیبت هزارساله ی مهدی ات نبو.درد تو درد یک امت بود.درد منی که امروز بی هادی و رهنما ٬بی یار ویاور باید راهی را طی کنم که هزاران دام در آن گسترده شده...

تو خود رحمت للعالمین دیگری هستی..بعید می دانم درد تو تنها درد یک امت بوده باشد...درد تو درد بشریت بود در این روزها٬ که از پس رسول خاتم ودین آخر دیگر راهبری ندارد.